آنان به استنباط و انتخاب سنّت نبوى مىپردازند . صاحب كتاب سبل السّلام مىگويد : حديثِ « به سنّت من و سنّت خلفاى راشدين بعد از من ، تمسّك جوييد و در اين راه استقامت ورزيد » را احمد بن حنبل ، ابوداوود ، ابن ماجه و ترمذى نقل كرده‌اند و حاكم نيشابورى آن را صحيح دانسته و گفته است : صحّت آن در گرو معيارهاى مورد نظر بخارى و مسلم است . هم‌چنين است حديثِ « اقتدا به ابوبكر و عمر » كه ترمذى آن را نقل كرده و مىگويد : اين حديث ، حَسَن « 1 » است . احمد بن حنبل ، ابن ماجه و ابن حبّان نيز اين حديث را نقل كرده‌اند . اين حديث ، طريقى دارد كه در مورد آن سخنانى گفته شده است ، اما همهء اين سخنان ، هم‌ديگر را تقويت مىكنند . بنابراين ، مقصود از سنّت خلفاى راشدين ، آن بخش از سيرهء آن‌هاست كه با سيرهء رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله هماهنگ باشد ؛ همانند جهاد با دشمنان ، تقويت شعائر دينى و . . . . از اين رو ، حديث مذكور ، ويژهء ابوبكر و عمر نيست ؛ بلكه همهء

--> ( 1 ) . حديث حسن به اصطلاح اهل تسنّن ، خبر مسندى است كه راويان آن ، نزديك به‌درجه وثاقت باشند